Türkiye’de mevcut mali yapý içinde vergi gelirleri büyük ölçüde merkezi bütçede toplanmakta; yerel yönetimlerin finansmaný ise genel bütçe vergi gelirlerinden ayrýlan paylar ve yerel vergi ve harç gelirlerine dayanmaktadýr. Ancak turizm yoðunluðu, mevsimsel nüfus dalgalanmalarý ve geçici nüfus artýþlarý, özellikle turizm bölgelerinde yerel yönetimlerin altyapý ve kamusal hizmet yükünü artýrmakta ve bu durum yerel mali kapasitenin güçlendirilmesini gerekli kýlmaktadýr. Bu çalýþma, 7194 sayýlý Kanun ile ihdas edilen ve 2023 yýlý itibarýyla konaklama hizmetleri üzerinden %2 oranýnda uygulanmaya baþlanan konaklama vergisinin, mali yerelleþme perspektifi çerçevesinde formül esaslý bir tahsis modeli ile yerel yönetimlere aktarýlmasýnýn etkilerini Sakarya ili örneðinde analiz etmektedir. Çalýþmada, vergi gelirlerinin ilçeler arasýnda yatay ve dikey mali dengeyi gözeten bir daðýtým mekanizmasý altýnda nasýl yeniden tahsis edilebileceðini deðerlendirmek amacýyla senaryo temelli duyarlýlýk analizi uygulanmýþtýr. Bulgular, konaklama vergisi gelirlerinin turizm yükü, SEGE endeksi ve kiþi baþý turizm yoðunluðu kriterlerine göre yerelleþtirilmesi hâlinde, turizm kaynaklý hizmet baskýsýnýn yoðunlaþtýðý Sapanca, Serdivan ve Adapazarý gibi ilçelerin göreli olarak daha yüksek mali kaynaklara eriþebildiðini göstermektedir. Konaklama vergisinin, yerel hizmet yükü ile mali kaynak tahsisini uyumlaþtýran ve yerel hizmetlerin finansman kapasitesini güçlendiren bir mali denkleþtirme aracý olabileceðini göstermektedir. Analiz tek bir il ölçeðinde yapýldýðý için bulgularýn ulusal düzeyde genellenebilirliði sýnýrlýdýr. Buna raðmen çalýþma, konaklama vergisinin formül esaslý yerel tahsisine yönelik ulusal düzeyde ampirik ve politika odaklý araþtýrmalar için uygulanabilir bir mali çerçeve sunmaktadýr. Anahtar Kelimeler: Mali Yerelleþme, Konaklama Vergisi, Yerel Mali Kapasite, Gelir Paylaþýmý, Bölgesel Kalkýnma JEL Sýnýflandýrma Kodlarý: H71, H77, H72, R51, R58