Bu çalışma, modern maliye teorisi çerçevesinde çevre vergilerinin negatif dışsallıkları içselleştirme ve “Kirleten Öder İlkesi” kapsamında düzenleyici işlevini ele almaktadır. Küresel uygulamalar ve Türkiye örneği, bu araçların zamanla mali öncelikler gölgesinde asli işlevinden saparak bütçe gelirlerini maksimize etmeye yöneldiğini göstermektedir. Türkiye’de Motorlu Taşıtlar Vergisi, Özel Tüketim Vergisi, Çevre Temizlik Vergisi ve Geri Kazanım Katılım Payı gibi vergilerin yasal mevzuatı ile bütçe uygulama sonuçlarının normatif hukuki araştırma yöntemine göre değerlendirilmesine dayanan çalışma, vergi matrahlarının çevresel performans yerine mali kapasite göstergelerine göre belirlenmesi nedeniyle çevre vergilerinin kirleticiler nezdinde bir “uyum aracı” olmaktan çıkıp “katlanılması gereken işletme maliyeti”ne dönüştüğünü ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, ekolojik önceliklerle uyumlaştıracak yapısal reformlar vergi gelirlerinin çevresel yatırımlara tahsisi, vergi yükünün dinamik emisyon kriterlerine göre yapılandırılması ve mali odaklılığı ekolojik önceliklerle ikame edecek yapısal reformlar önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Çevre Vergileri, Kirleten Öder İlkesi, Kirlilik Bedeli Paradigması, Amaç Kayması. JEL Sınıflandırma Kodları: H23, K34, Q58, H20