Bu çalýþma, dar mükellef gerçek kiþilerce elde edilen menkul sermaye iratlarýnýn Türk Vergi Mevzuatý ve Çifte Vergilendirmeyi Önleme Anlaþmalarý çerçevesinde nasýl vergilendirildiðini incelemektedir. Menkul sermaye iradý kavramý ve gelir teorileri (kaynak teorisi ve net artýþ teorisi) 193 sayýlý Gelir Vergisi Kanunu sistematiði içerisinde irdelenmiþ sermayenin kendisinin deðil, sermayenin kullanýmýndan doðan getirinin vergilendirme konusu yapýldýðý ortaya konulmuþtur. Çalýþmada ayrýca tam ve dar mükellefiyet ayrýmý açýklanmýþ; dar mükellef gerçek kiþilerin yalnýzca Türkiye’de elde ettikleri gelirler üzerinden vergilendirileceði, menkul sermaye iratlarýnda ise “sermayenin Türkiye’de yatýrýlmýþ olmasý” ölçütünün belirleyici olduðu vurgulanmýþtýr. Uluslararasý boyutta ise çifte vergilendirme sorunu, kaynak ve mukimlik ilkelerinin çatýþmasýndan doðan bir yetki sorunu olarak ele alýnmýþ; OECD Model Anlaþmasý çerçevesinde kâr payý ve faiz gelirlerinin vergilendirilmesinde kaynak ve mukim devlet arasýnda yetki paylaþýmý yapýldýðý açýklanmýþtýr. Çifte Vergilendirmeyi Önleme Anlaþmalarý kapsamýnda mahsup ve istisna yöntemlerinin mükerrer vergilemeyi önleyici temel araçlar olduðu; ancak anlaþma hükümlerinden yararlanabilmek için mukimlik belgesi ibrazý gibi usul þartlarýnýn yerine getirilmesinin zorunlu olduðu sonucuna ulaþýlmýþtýr. Anahtar Kelimeler: Dar Mükellefiyet, Menkul Sermaye Ýradý, Gelir Vergisi Kanunu, Çifte Vergilendirmeyi Önleme Anlaþmalarý, Uluslararasý Vergi Hukuku JEL Sýnýflandýrma Kodlarý: H27, F53, F02.