Vergi denetimi, geçmiş dönem beyanlarının belge üzerinden incelenmesine dayanan reaktif yapısından, riskleri fiiliyata dökülmeden saptayan öngörücü bir mimariye evrilmektedir. Bu dönüşümün mükellefle buluştuğu etkileşim katmanından hareketle risk bilgisinin paylaşılmasına dayanan Vergi Denetim Kurulu Başkanlığının BİLİNÇ Platformunun meşruiyet zeminini sorgulamaktadır. Estonya’nın şeffaflık temelli, Çin’in itibar ve kredi eksenli ve Avustralya’nın onaylanmış uyum modelleri karşılaştırmalı olarak ele alınarak Türkiye’ye özgü çıkarımlar ortaya konulmaktadır. OECD’nin Vergi İdaresi 3.0 vizyonu ve ülke uygulamaları incelendiğinde idarenin ürettiği vergisel risk skorunu mükellefle paylaşmasının çağdaş vergi yönetiminde neredeyse bir standart hâline geldiği, BİLİNÇ Platformunun yalnızca yerinde değil, uluslararası eğilim karşısında gecikmiş sayılabilecek bir uygulama olduğu, sonuçların aşamalı olarak analiz edilip sürekli geliştirilmesi gerektiği sonucuna ulaşılmıştır. Ek olarak risk skorlarının tersine mühendisliğe açıklığı ile idarenin zımni güvenilirlik karinesine güvenen üçüncü kişilerin hukuki sorumluluğu gibi henüz cevaplanmamış sorular da tartışmaya açılmaktadır. Anahtar Kelimeler: BİLİNÇ Platformu, Vergi Denetimi 3.0, Gönüllü Uyum, Mükellef Etkileşim Katmanı, Risk Skoru Şeffaflığı. JEL Sınıflandırma Kodları: K34, H26, O33.